Ver/wantrouwen

Tijdsbeeld van Kristien Hemmerechts
vertaald in brons door Barry Racon

Dit Tijdsbeeld raakt omdat het niet eenduidig is. Twee vormen lijken zich tot elkaar te verhouden, maar laten zich niet vastleggen in één betekenis. Het linkerbeeld straalt rust uit. Het staat stevig en open, bijna beschermend, als een uitnodiging tot nabijheid of omarming. Daartegenover staat een fragielere vorm, aarzelend en gespannen. Die lijkt zich terug te trekken, als om zich te onttrekken aan contact. Tegelijkertijd draagt die iets dreigends in zich, een scherpe beweging.

De kracht van het werk ontstaat In die tegenstelling. Bescherming en aanval, verlangen naar verbinding en de neiging om afstand te bewaren, kwetsbaarheid en weerstand bestaan hier naast elkaar. Het beeld verbeeldt geen eenduidige emotie, maar een menselijke spanning die voortdurend in beweging blijft. Precies daarin resoneert het sterk met het werk van Kristien Hemmerechts. Als schrijfster wordt zij gedreven door een grote nieuwsgierigheid naar het waarom van menselijk handelen. In haar romans en essays onderzoekt ze niet alleen wat mensen doen, maar vooral welke twijfels, verlangens, angsten en tegenstrijdigheden daaronder schuilgaan. Haar personages zijn zelden voorspelbaar. Ze bewegen zich in een gebied waar aantrekking en afstoting, verlangen en terughoudendheid voortdurend met elkaar in conflict zijn.

Diezelfde gelaagdheid krijgt hier een sculpturale vorm. De twee beelden lijken elkaar te zoeken en tegelijk te ontwijken. Ze tonen hoe kwetsbaarheid soms omslaat in verdediging, hoe nabijheid angst kan oproepen en hoe kracht vaak samenvalt met fragiliteit. Het is precies die aarzeling, die innerlijke complexiteit en die weigering om tot één betekenis herleid te worden, die dit Tijdsbeeld van Kristien Hemmerechts zo herkenbaar en intrigerend maken.

In brons vertaalt Barry Racon die spanning naar een verstilde maar blijvende aanwezigheid. Beeld dat geen antwoorden geeft, maar uitnodigt om te blijven kijken en zoeken naar wat mensen beweegt.